یه وقتایی یه حسهایی هست که نمیشه از خودت جداش کنی،نمیتونی بیخیالش بشی و بگی بدو برو اونور،خیلی ساده میاد و سختتتتت میره، میاد و حالتو داغون میکنه،میاد و دست میزاره رو دلت و میگه بمیر، اونوقته که مرگ دلتو احساس میکنی،این حس مُردنه خیلی بده خیییییلی بد، اما تو همون لحظه ها که دست به نوشتن میبری و خودتو خالی میکنی عجیب حالت بهتر میشه ، حس میکنی کلی بار از رو دلت خالی کردی،و چقدر شیرینه این حس ناب خالی شدن….

مه یاس نوشت: این نیز بگذرد…

خونه دلهاتون از غم خالی